Home / Nieuws / Memoires van een eendagsfietser

Memoires van een eendagsfietser

Gepubliceerd op 23 mei 2019
Memoires van een eendagsfietser

Ruim 40 kilometer op een op 'ouderwetse' stadsfiets mét fietstassen richting Utrecht Uithof.

‘Het is te hopen dat je niet gaat verzuren’, hoorde ik gisteren nog vlak voor het in slaap vallen. Gelukkig doelde Arie hiermee niet op de gevolgen van het klimmen der jaren, maar was hij bezorgd over m’n benen tijdens de wilde plannen die ik voor vanmorgen had. Na het checken van de weersverwachting en een eventuele back-up voor de terugweg, besloot ik op het laatste moment vanmorgen op de Fiets naar je Werk Dag in alle vroegte en op mijn ‘ouderwetse’ stadsfiets met fietstassen richting Utrecht Uithof te vertrekken, een goede veertig kilometer voor de boeg!

Ja, om vijf uur op de pedalen is vroeg, erg vroeg… maar ik stuiterde van de adrenaline! Strakblauwe lucht en geen zuchtje wind, wat wil je nog meer? Helaas sloeg de verzuring aan het einde van de straat al toe en ineens wist ik het weer. Van het hardlopen ken ik de opgebouwde spanning die na de eerste ontlading direct een zwaar gevoel in de benen geeft en waardoor je moet vechten om de paniek niet te laten winnen. Gelukkig is dat een mindfuck van je lichaam, loos alarm … en door!

Eenmaal onderweg gingen alle zintuigen open. Ik zag … de zonsopkomst, een hertje, tientallen haasjes, een specht, zwaluwen en een handjevol naaktslakken. Ik voelde… de frisse ochtend, perfecte fietstemperatuur en de rust van de slapende wereld om me heen. Ik hoorde… een koor aan vogels, bijna niet voor te stellen. Herrie en rust tegelijk, prachtig! Bij iedere boerderij werd ik door de haan begroet.

Ik rook… het pas gemaaide gras en de uitlaatgassen toen ik na lange tijd parallel aan de snelweg reed. Ik proefde… vooral mijn te snel gegeten ontbijt en de zaligheid van fris water toen ik na een kilometer of twintig toch wat dorst kreeg. En ik dacht… Oh wacht, denken is geen zintuiglijke waarneming he? In ieder geval … ik kon lekker alle gedachten de vrije loop laten, een plekje geven en ruimte geven aan nieuwe energie.

Ik buffelde de Lekbrug over. Mijn benen zijn niet gemaakt om te klimmen, lang genoeg als ze zijn zal dat niet de bedoeling zijn vermoed ik, maar ik kwam de brug over. Ineens herkende ik het park waar ik vaak kwam achter het Antoniusziekenhuis en net zo plotseling fietste ik even later in mijn oude studentenhuis-buurtje. Vanaf daar naar de Uithof was een feest van herkenning en verrassing, super om die route nu weer af te leggen. Zonder al teveel pijn, maar wel een beetje hijgend bereikte ik om kwart over zeven het Prinses Màxima Centrum waar ik eerst door collega’s hartelijk onthaald werd en later officieel ontvangen werd. Hoewel dat niet het hoofddoel was, is het wel ontzettend leuk.
Ik deed het voor mezelf en achteraf kan ik zeggen … Wat een cadeautje!

Geschreven door Simone Walraven. Simone werkt bij het Prinses Maxima Centrum in Utrecht en fietst vandaag - op de Fiets naar je Werk Dag - van haar woonplaats Gorinchem naar Utrecht.